Զրույց «Արմենիա» ԲԿ վիրաբուժության փոխտնօրեն Աշոտ Կուրղինյանի հետ. armeniamedicalcenter.am

«Եթե մեր երկիրը, մեր պետությունը, մեր համակարգը կարողանար մարզերը  հետաքրքիր դարձնել երիտասարդների համար,  հսկայական քայլ արած կլինեինք առողջապահական խնդիրները լուծելու ճանապարհին»,- այս նախադասությամբ սկսվեց «Արմենիա» ԲԿ վիրաբուժության փոխտնօրեն Աշոտ Կուրղինյանի հետ մեր հարցազրույցը, ում հետ փորձեցինք զրուցել բժշկի մտորումների մասին:

Եկեք թվարկենք բժշկության առաջընթացներից  կարևորները…

Առիթ եմ ունեցել Ավստրիայում, ավստրիացիների օժանդակությամբ խորանալ և սիրել էնդոսկոպիկ, լապարոսկոպիկ վիրաբուժությունը: Վիրաբուժության և նաև մանկական վիրաբուժության ապագան տեսնում եմ հենց էնդոսկոպիայի մեջ:

Իհարկե, կան վիրահատական միջամտություններ, որոնք հնարավոր չէ այլ կերպ իրականացնել, քան` բաց վիրահատությունը: Սակայն այսօրվա տեխնիկայի զարգացումը թույլ է տալիս ամենաանհավանական միջամտությունները կատարել նվազագույն ինվազիվ ճանապարհով: Այս վիրահատությունների և՛ բարդություններն են քիչ, և՛ հետվիրահատական վերականգնման ու ապաքինման ժամանակն է նվազագույն: Դա ձեռնտու է և՛ տնտեսապես, և՛ հիվանդանոցի, և՛ հիվանդի համար:

Խոսենք կազմակերպչական գործունեության նրբությունների մասին:

Փորձը ցույց է տալիս, որ հիվանդանոցի աշխատանքներում հաջողելու համար որպես տնտեսական միավոր, պետք է հաջող պլանավորած և կազմակերպած լինի ամբողջ գործընթացը: Այն պետք է հաջողված լինի և՛ ներդրումների, և՛ ծառայությունների, և՛ճիշտ մասնագետների առկայության իմաստով:  

Որպես տնտեսական միավոր հաջողված հիվանդանոցներում հաջողված արդյունք է ստացվում: Մենեջմենթը` զուրկ կլինիկայից, կամ կլինիկան՝ մենեջմենթից, այսօր հնարավոր չէ: Ներկայում, եթե ցանկանում ես արդյունք ունենալ, պետք է հիվանդանոցը ներդրումներով, նորագույն սարքերով ապահովել, աշխատանքի ժամանակակից չափանիշներին համապատասխան պայմաններ ստեղծել: Այսօրվա իրականության մեջ միայն նվիրված, Հիպոկրատի երդմանը հավատարիմ մասնագետներով արդյունք ապահովել չես կարող:

Կազմակերպչական գործը լուրջ գիտելիքնե՞ր է պահանջում:

Առողջապահական համակարգին պետք է շատ զգույշ մոտենալ` բոլոր իմաստներով: Ոչ պրոֆեսիոնալ մենեջերը կարող է այդ ամենը ջուրը գցել: Չհաջողված ադմինիստրատորների պատճառով կարող են բժիշկների կորուստներ լինել, պոտենցիալ օգնություն ցուցաբերելու, օժանդակելու պատրաստ մարդկանց հիասթափությունների արդյունքում ներդրումները չիրականացվեն: Կազմակերպչականը գործընթացը՝ մենեջմենթը, այսօր ուրույն, առանձին գիտություն է, և լավ կլինի, որ առաջին կուրսերից այն դասավանդվի:

Մենք միշտ փորձում ենք սովորել արտերկրից, կիրառել այնտեղի փորձը, արդյո՞ք մենք ոչինչ չունենք նրա՛նց տալու:

Ավստրիացիների հետ մեր փոխադարձ համագործակցության ընթացքում հասկացա, որ նրանք տպավորված են մեր մասնագետների էքստրեմալ պայմաններում աշխատելու ունակությունից: Դա իր պատճառն ունի. կյանքն է ստիպել այդպիսին դառնալ, քանի որ չունենք արտերկրի հնարավորությունները:  Այստեղ անհատական պատասխանատվություն կա, որը մինչև վերջ բժշկի վրա է` անկախ օրվա ժամից, անկախ որտեղ, ինչ պայմաններում:  Բժիշկն այդ պատասխանատվության մեջ մտնում է հիվանդի հիվանդության պատմության մեջ առաջին ստորագրությունը դնելու պահից մինչև վերջ:

Ի՞նչ տարբերություններ կան ավագ և նոր սերնդի բժիշկների միջև:

Տարբերություն մեծ է: Ներկա սերունդը պահանջկոտ է, ամբիցիոզ` դրական իմաստով: Երիտասարդ բժիշկները շատ ավելի արագ են ուզում կայանալ` կյանքի ռիթմին համարժեք: Գնահատում են ժամանակը, ջանքերը, գումարը:  Ուզում են ավելի շատ սովորել, ավելի շատ վերցնել և որ գիտելիքներն արդյունք տան,: Այս ամենը` լավ իմաստով, նաև մրցակցություն է, չի թողնում, որ լճացում լինի:  

Մայրաքաղաքի և մարզերի միջև կա՞ տարբերություն:

Իմ մտորումներում միշտ կա այդ հարցը:  Ցավոք, հսկայական տարբերություն կա մարզերի և Երևանի միջև: Երևանի հիվանդանոցներում միշտ տեսնում ես բազում երիտասարդների, որոնք ձգտում են սովորել, կրթվել, նոր տեխնոլոգիաների տիրապետել, եթե մի քիչ հապաղես, նրանց շունչը քո ծոծրակին զգալու ես: Իսկ մարզերում պակաս կա, և ոչ թե ընդհանուր առմամբ բժիշկների, այլ հենց այդ   երիտասարդների:

Եթե մեր երկիրը, պետությունը, մեր համակարգը կարողանար այս հարցը լուծել, մարզերը հետաքրքիր դարձներ երիտասարդների համար, հսկայական քայլ արած կլինեինք առողջապահական խնդիրները լուծելու ճանապարհին: Պետք է նաև կենցաղը, շրջապատը, քաղաքը գրավիչ լինեն, երեկոյան բժիշկը տեղ ունենա գնալու, աշխատանքից դուրս իր հանգիստը կարողանա կազմակերպել: Եվ զարմանալի չէ, որ ավարտելով օրդինատուրան, քչերի մոտ է ցանկություն առաջանում գնալ կամ վերադառնալ մարզ: Սա կոտրել է պետք:

Պետք է համակարգն այնպես փոխվի, որ մենք մարզերում ունենանք խոշոր կենտրոններ, որոնք հագեցվածությամբ, ներուժով չեն զիջի Երևանի կենտրոններին և կարիք չեն ունենա ծանր հիվանդներին ուղարկել Երևան: Այդ դեպքում երիտասարդը կիմանա, որ աշխատելով Եղեգնաձորում, որտեղ շատ մասնագետներ չկան, կայանալու և առաջ գնալու համար արհեստական ջանքեր թափելու կարիք չկա, դու ես և ժողովուրդը, գումարած նույն հնարավորությունները, որոնք կան մայրաքաղաքում:

Սա ուրույն, մեկ ուղղությամբ լուծում ստացող հարց չէ, այլ բժշկական քաղաքականության հարց է, համակարգային խնդիր է, և նաև ժամանակ է պահանջում:

Խոսենք արտերկրի հետ կապերի, համագործակցության մասին:

Գիտության զարգացումները, համացանցը ներկայում ինտենսիվ են դարձնում շփումները,  հեռավորությունը կրճատվել է, վայրկանների ընթացքում կարող ես տեսնել այն, ինչի համար նախկինում կիլոմետրեր պետք էր կտրել:

Կորոնավիրուսի առաջացրած խնդիրները…

Շատ դեպքերում ասում ենք՝ Գյումրիում «երկրաշարժից առաջ և հետո», ցավոք զգում եմ, որ այսօրվա սերունդը ևս մի օր ասելու է. «մինչև կորոնավիրուսը և կորոնավիրուսից հետո»::

Բժշկի համար ամենակարևորը…

Բոլոր մասնագիտությունների մեջ, առավելապես՝ բժշկության մեջ, ամենակարևորը սերն է: Պետք է սիրես քո աշխատանքը… Այդտեղ չես կարող անտարբեր լինել: Չափազանց դժվար է ամեն օր գնալ աշխատանքի, ոչ շատ սիրով հագնել սպիտակ խալաթը, և աշխատանքի ընթացքում մտածել այլ բաների մասին: Դա շատ տխուր է և՛ բժշկի, և՛ նրա հիվանդների համար:

Մինչդեռ բժիշկներ կան, որոնք այդ խալաթը համարյա թե չեն հանում, որովհետև այլ կերպ չեն պատկերացնում իրենց կյանքը, և շատ են հաջողում ու դառնում հրաշալի մասնագետներ:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ