Անարդարության դեմ պայքարը կառավարության գործունեության այսօրվա հրամայականն է: Հարցազրույց ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության աշխատակազմի ղեկավար Արտակ Գրիգորյանի հետ

–  Պարոն Գրիգորյան, Դուք մասնագիտությամբ բժիշկ եք, ինչպե՞ս հայտնվեցիք սոցիալական խնդիրներով զբաղվող ոլորտում:

–  Այո, մասնագիտությամբ վիրաբույժ եմ, սակայն ասպիրանտուրան ավարտելուց հետո ավարտել եմ նաև պետական կառավարման ակադեմիան, իսկ մեկ տարի անց` 2004 թ, Մոսկվայի քաղաքական հետազոտությունների դպրոցը: Օրդինատուրան ավարտելուց հետո բժշկական մայր-բուհում ուսանողական խորհրդի նախագահն էի, ինչն այն տարիներին հաստիքային աշխատանք էր համարվում: Ի դեպ, ով անցնում էր այդ «պաշտոնով», հետագայում քաղաքական գործիչ էր դառնում: Ինձ հետ միասին քաղաքական ասպարեզ մտան նաև Գարեգին Հարությունյանը, Արտակ Զեյնալյանը, Արմեն Սողոյանը, իսկ հետագայում նաև` Արմեն Աշոտյանը, Մհեր Ղազարյանը, Կարեն Ավագյանը: 

–  «Սովորել, սովորել, սովորել», դա Ձեր նշանաբա՞նն է, թե՞ ...

–  Ոչ, կյանքն էր ստիպում, իրավիճակը: Արդեն 1999 թ.-ին Ազգային Ժողովի պատգամավոր էի, բայց գիտելիքների պահանջարկը ստիպեց, որ ընդունվեմ պետական կառավարման ակադեմիա: 

–  Փաստորեն, որպես վիրաբույժ չե՞ք աշխատել:

–  Աշխատել եմ կլինիկական օրդինատուրայում և ասպիրանտուրայում, ինչը համընկավ Ազգային Ժողովում պատգամավորության հետ և ստիպված էի համատեղել:

–  Չե՞ք ափսոսում, որ թողել եք վիրաբուժությունը:

–  Երբեմն ափսոսում եմ:

–  Ե՞րբ:

–  Երբ ընկնում եմ մտորումների ու խորհրդածությունների գիրկը, բայց պետք է ասեմ, որ չեմ փոշմանել, որովհետև դա իմ ընտրությունն է եղել ու երբ հետադարձ հայացք եմ նետում այդ ճանապարհին, տեսնում եմ թողածս հետքը, ինչի համար հպարտություն եմ ապրում: Բացի այդ, իմ անցած ճանապարհի ամենամեծ մասը առողջապահության ոլորտում է ընթացել: 

–  Ձեր անցած ճանապարհահատվածը համընկել է նաև ՀՀ անկախության 20-ամյակի հետ, երբ ստեղծվում էր ոչ միայն նոր պետություն, այլև մշակվում էին նոր օրենքներ, մասնավորապես, առողջապահության ոլորտում: Որքանո՞վ եք մասնակից եղել այդ նոր իրականության կայացմանը և որքանո՞վ է այն հաջողվել:

–  Երբ Ազգային Ժողովի պատգամավոր էի, մեր հեղինակած օրենքների զգալի մասն առնչվում էր առողջապահության ոլորտին: Հպարտ եմ, որ այդ օրենքների մշակմանը մասնակցություն եմ ունեցել: Բնականաբար, միանգամից անհնար է ընդունել կատարյալ օրենքներ և արդեն այս փուլում երկրորդ սերնդի վերափոխված օրենքների պահանջ է զգացվում: Այժմ իմ ղեկավարությամբ նախարարության աշխատակազմը վերանայման և բարեփոխման ընթացքն է կազմակերպում սոցիալական բնագավառում:

–  Ո՞ ն է, ըստ Ձեզ, այսօրվա ամենացավոտ հարցը սոցիալական ոլորտում, որը հրատապ լուծում է պահանջում:

–  Մեզ համար դա սոցիալական արդարության խնդիր է: Մեր ժողովուրդը դժգոհում է ոչ այնքան անապահով գոյությունից, որքան անարդարությունից: Անարդարության դեմ պայքարը Կառավարության գործունեության այսօրվա հրամայականն է:

–  Երբ փողոց եք դուրս գալիս, իրականությունը շա՞տ է տարբերվում այն պատկերացումից, որ աշխատասենյակի պատերի ներսում է: 

–  Երբեմն տարբերվում է, սակայն նույնիսկ փողոցում քայլելիս շատ պրոբլեմներ չես տեսնում: Երբեմն պրոբլեմների գերակշռող մասն ավելի տեսանելի է աշխատասենյակում:

–  Կմտաբերե՞ք որևէ դեպք, որ առանձնապես է տպավորվել նախարարությունում աշխատած ժամանակահատվածում:

–  Անցած տարի գյուղերից մեկում չորս թե հինգ եղբայր ձևակերպել էին իրենց ունեցվածքը մեկի վրա` հողամասերը, անասունները, մեքենաները, տները: Այնպես էր ստացվում, թե մեկը մեծահարուստ է, իսկ մյուսները` ծայրահեղ չքավոր: Այդ «չքավորները», որ փաստաթղթերով իրոք ոչինչ չունեին, մեկ տարուց ավելի նպաստ էին ստացել, դեռ «օլիգարխին» էլ բաժին հանել իրենց ստացածից:

- Ո՞րն եք համարում Ձեր ամենամեծ ձեռքբերումն այս տարիների ընթացքում:

–  Ոլորտը բավական բարդ է, պահանջում է մեծ համբերատարություն և կամային հատկանիշներ, քանի որ առնչվում ես մարդկային խնդիրներին, հոգսերին: Դժվարություններից մարդիկ չարանում են, ընկնում ծայրահեղությունների մեջ, շատ մեծ ճկունություն է պահանջվում, բայց այս ասպարեզի աշխատողը պետք է լինի համբերատար, ըմբռնող:

–  Ըմբռնող և համբերատար լինել սովորել եք Ձեր ավարտած բազմաթիվ ուսումնական հաստատություններու՞մ, թե՞ դա Ձեր էությունն է:

–  Եթե հաջողվել է նման հատկանիշներ ձեռք բերել, ապա դա կյանքի փորձն է: 

–  Ինչպե՞ս եք աշխատում բնակչության բողոքների հետ:

–  Բողոքների 90 տոկոսն անհիմն է, սակայն կան նաև արդարացի բողոքներ: Բայց այսօր փաստորեն անհնար է ապօրինի որոշում կայացնել: Մենք այժմ կայացնում ենք տեղեկատվական բազայի մշակման և արդիականացման գործընթացը, որի շնորհիվ հնարավորություն կունենանք անձի, այսպես կոչված «սոցիալական քարտեզը» կազմել, այսինքն, նրա սոցիալական վիճակի բնութագրումը կախված չի լինի անպարկեշտ չինովնիկներից և անպարկեշտ քաղաքացուն ևս թույլ չի տա խաբել պետությանը կեղծ և չստուգված տեղեկանքներով: Այդպիսով կվերացվեն նաև կոռուպցիոն ռիսկերը: 

–  55-ամյա «Առողջապահություն» հանդեսին ի՞նչ կմաղթեիք:

–  Բարձր գնահատելով հանդեսի նշանակությունը ոչ միայն մեր բնակչության, այլև բուն առողջապահական ոլորտի մասնագետների համար, ամենայն բարիք և առողջություն եմ ցանկանում աշխատակազմին, երկարակեցություն` ամսագրին, նոր շունչ, նոր եռանդ նրա հեղինակներին և հնարավորինս ընթերցողների լայն զանգված:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ